14. mrt, 2013

Het beloofde land!

Er was eens een land hier niet zo heel ver vandaan, het was een beetje een gek landje, niet zo heel groot, en het lag net onder het zeeniveau.

Dit kleine landje was wereld beroemd, ze produceerden heel veel agrarische producten die ze over de hele wereld exporteerden.

Maar daar waren ze niet echt beroemd mee geworden, ze werden pas echt op de kaart gezet toen ze tot groot ongenoegen van hun buurlanden, een toevluchts oord werden voor allerlei criminelen.

De boefjes kwamen overal vandaan, je kon geen land opnoemen, of er waren in het kleine waterlandje crimineeltjes die er vandaan kwamen.

Hoe kwam dit dan zo? In dit kleine landje niet zo heel ver van hier, was een regering die alleen maar druk waren met allerlei zaken, zoals twisten over de naam van een tunnel, of bekvechten over hoe ze het beste de belastingen omhoog konden doen.

Maar de echte problemen gingen ze altijd maar uit de weg, als je er vragen over ging stellen, kreeg je steevast het antwoord ach joh dat bestaat hier toch niet?

 

Omdat de boefjes vrij spel hadden met de handel in drugs, en allerlei andere louche zaakjes verdienden zij veel geld, heel veel geld!

De president van het landje liet zich riant betalen, voor het de andere kant opkijken, de ministers lieten envelopjes met geld in hun zakken glijden en zo was iedereen gelukkig.

Behalve de inwoners van het lage landje, zij zagen hun kinderen afglijden in de ellende. Ook hadden zij veel overlast van alle criminelen die echt overal waren, je kon niet naar buiten gaan of je was getuige van iets wat niet mocht.

Het was niet om te harden, de politie deed niets want dat mochten ze niet, en de overheid balde zijn vuisten wel op tv, maar er gebeurde gewoon niets.

Het landje zakte steeds verder af, en het ging er steeds slechter, niemand wilde meer naar het landje toe en het raakte steeds meer in een isolement.

 

Omdat de buurlanden veel last hadden van de besluiteloosheid, en het criminele gedrag in het landje, vergaderden ze vaak om te praten wat ze konden doen.

Omdat het erger en erger werd en ze steeds meer problemen kregen, vanwege de open grenzen en het uitbreiden van de criminele gebieden, kwamen ze op een dag weer bij elkaar. Ze wilden nu eindelijk eens paal en perk stellen aan de misdadige pretenties van het kleine landje.

Op een dag zaten ze weer eens te vergaderen, nu met de regering van het akelige nare kleine landje erbij. De dikke minister van justitie en de minister president met een super gladde babyface beloofden beterschap en zeiden, we gaan er wat aan doen, het kan zo echt niet langer. Toen ze dit zeiden hielden ze hun vingers gekruist achter hun rug.

Zo hoefden ze zich niet aan hun belofte te houden, maar op een dag pakte dit anders uit.

Een journalist maakte een foto van de gekruiste vingers, en de buurlanden waren kwaad

heel erg kwaad!

 

Ze stuurden de leugenaars naar huis terug en besloten nu voorgoed af te rekenen met het landje.

Ze staken de dijken door en gooiden bommen op de duinen, zo kwam het dat het landje in de zee verdween met alle slechte mensen erbij.

Opgeruimd staat netjes werd er gezegd en de rest van de wereld was blij heel erg blij.

 

Elke gelijkenis met een land of een persoon berust op louter toeval!

 

Eppo