4. jan, 2013

Depresionisten

Overal ter wereld kom je mensen tegen die denken geboren te zijn, om zo zwart

mogelijk tegen het leven aan te kijken.

Deze Depresionisten zijn overal en vroeg of laat krijg je met ze te maken.

Jarenlang zie of hoor je ze niet, maar dan gebeurt er iets in je leven, waardoor ze er opeens zijn.

 

Bij de eerste ontmoeting gaat het nog wel, en denk je er een leuke kennis of vriend bij te hebben. Maar heel geleidelijk glij je af naar een bedenkelijk niveau van onbehagen.

Als je niet oppast nemen ze bezit van je geest, en voor je het weet zit je aan de Prozac of aan ander medicinaal snoepgoed.

Depresionisten zijn meesters in het overbrengen van zwartgallige gedachten die een mens tot wanhoop kunnen drijven, het ergste is nog dat zij dit doen zonder er zelf last van te hebben.

 

Wat moet je hiermee en wat kun je er tegen doen?

 

Je laat het natuurlijk in principe zelf gebeuren als je de put in wordt gepraat, maar het gaat zo geleidelijk, dat het als een soort van natuurlijk proces over je heen glijdt, waardoor je niet in de gaten hebt, dat je als het ware een inktzwarte wolk over je leven heen laat glijden.

Hoe herken je de ware Depresionist?

In de eerste plaats zien ze er gewoon doorsnee uit, maar je moet het gesprek aangaan.

Als je heel goed luistert zul je ze al snel op tegenstrijdigheden betrappen, en op vervelende aantijgingen aan het adres van mensen, die zij niet, maar jij wel mag.

Zo kom je er achter dat het wel lijkt alsof ze een boodschap hebben, maar dat er iets niet helemaal klopt.

Dat is dan ook helemaal niet raar, Depresionisten missen iets.

In hoofd is het rechter deel van de Plurale Tantum oftwel de hersenen sterk onderontwikkeld.

Het rechterdeel is het gevoelsdeel, als dit te klein is kun je dit dan ook niet

goed gebruiken.

Hetgeen een Depresionist op een bepaalde manier ook slachtoffer maakt.

 

Maar zoals het in de natuur gaat, geld altijd het recht van de sterkste.

Zodra je door krijgt dat je met een Depresionist te maken hebt kun je maar 1 doen.

Als hij/zij tegen je begint te praten begin je keihard te gillen, je gilt het uit alsof je leven er van afhangt, hetgeen in feite ook echt waar is. Gillen en schreeuwen alsof je spiernaakt door het Amsterdamse bos gejaagd wordt, het klinkt gek maar het helpt.

Door het schreeuwen raakt de linkerhersenhelft van de Depresionist uit balans, ze kunnen zich niet meer focussen en dat is nu precies de bedoeling.

Doordat ze uit balans zijn kunnen ze hun zwartgalligheid niet meer uitzenden, hierdoor slaat dit als het ware terug op hun eigen linkerhersenhelft.

Nu komt het mooiste deel, als dit gebeurt zul je zien dat je de rollen als het ware hebt omgedraaid, vervolgens zitten zij aan de Prozac en niet jij.

 

Als het ons lukt om Depresionisme de baas te blijven zal het leven mooi zijn en

Psychiaters overbodig.

 

Eppo