16. dec, 2012

Tunnelvisie

Afgelopen weekend zijn wij met ons gezin fijn een weekendje weg geweest, met als hoogtepunt een dagje Londen.

Londen is een prachtige stad met veel bezienswaardigheden die heel gemakkelijk met een fantastisch metrostelsel te bereiken zijn.

 

Je kunt met een dagkaart heel gemakkelijk inchecken door de poortjes van een metrostation en op de trein stappen.

Tenminste als de deze werken, van de 3 kaartjes die wij hadden werkte er maar 1.

Maar niet getreurd en beleefd als Engelsen zijn, werden er voor ons steeds handmatig de poortjes open gedaan als we ergens aankwamen, het maakte ook helemaal niet uit als we per abuis buiten onze zones terecht kwamen. Ook daar werden we heel vriendelijk  op attent gemaakt, en mochten we zonder extra kosten gewoon weer terug reizen.

Kom hier maar eens om in Nederland, hier moet je gewoon bijbetalen, en krijg je gewoon een boete. Maar goed, wij zijn natuurlijk dan ook niet gewend om ons gastvrij op te stellen als zijnde een ambtenaar van een grote stad. Misschien een idee voor een nieuwe kijk op gastvrijheid door de gemeentelijke overheden van ons land?

 

Maar goed om in Londen te blijven, we kwamen aan op een druk station en toen we naar buiten wilden weigerde het poortje weer eens.

Een aardige mevrouw wenkte mijn zoon om door een poortje te lopen, ondanks dat er op een bordje “No Entry” stond. Mijn zoon volgde dan ook braaf de aanwijzingen op.

We waren net allemaal door de poortjes heen toen er een boze stem door de akoestische ruimte schalde.

De stem was bedoeld voor mijn zoon, en het bleek een Amerikaan te zijn, die hem met verhefte stem ter verantwoording wilde roepen voor het feit, dat hij het bordje No Entry had genegeerd. Ik maande hem met een internationaal gebaar tot kalmte hetgeen hij dan ook direct begreep en zijn woede op mij richtte.

Gelukkig stond hij aan de andere kant van de poortjes.

 

Amerikanen hebben een hele irritante gewoonte, egocentries als zij zijn, veroordelen zij  zeer snel en zonder zich te bekommeren om het feit, dat hun onfeilbare Amerikaanse zintuigen, het misschien ook nog wel eens mis kunnen hebben.

Dit zie je ook altijd weer terug in hun buitenlandse politiek.

Amerikanen die ik gemakshalve Yanks noem, hebben als supernatie een naam hoog te houden. Dat is waarschijnlijk de reden dat dit heerschap meende zich te moeten laten gelden. Wat kun je doen als je wordt aangesproken door Superman himself?

Eigenlijk niet zoveel, alleen hopen dat er genoeg afstand is tussen de Yank en je eigen persoontje, om de hoeveelheid naar kwaadheid riekend speeksel te ontwijken.

Als een Yank je aanspreekt op je gedrag flitsen erbij mij allerlei gedachten door mijn hoofd. Hoezo Amerika supernatie? Eigenlijk is het onmacht dit gedrag! Amerika heeft zelf weinig geregeld voor zijn Superburgers, en omdat iedere idioot daar met wapens rond mag lopen zijn hun eigen kinderen niet eens veilig op hun scholen. Dan is het best even slikken als je dan in een wat zij noemen “Europeesche Knuffelstaat” komt.

Je raakt compleet over je toeren bij het zien van zoveel socialiteit achter elkaar. Ga er maar eens aanstaan, alles wat je als rasechte Amerikaan vervloekt, krijg je opeens achter elkaar te zien in nog geen 2 minuten!

 

Wij lieten de Yank vertwijfeld en volledig ontgoocheld achter, wat konden we doen?

We zouden het waarschijnlijk alleen maar erger maken.

 

Eppo