6. dec, 2012

Code in kleur

Het KNMI heeft tegenwoordig voor de gewoonte om ons dagen van tevoren te waarschuwen als we rotweer krijgen.

De kleuren varieren van groen (niets aan de hand) tot geel (waarschuwing) en oranje (extreem weer) zo ook rood (weeralarm).

 

Deze kakafonie van kleuren bepaalt volledig ons doen en laten, als we de weg op willen gaan. We zien paars van ergernis, als er bij code geel treinen uit de dienstregeling worden gehaald.

We lopen blauw aan als we in de file staan, doordat er ineens veel auto’s op de weg zijn van mensen, die normaal op de fiets naar hun werk gaan.

Zo kijken we groen van jaloezie naar onze mede weggebruikers, die wel op tijd op hun werk komen, omdat ze toevallig net op de juiste rijbaan rijden.

Ach ja het is zwaar om er gekleurd op te staan in het leven.

 

Het vervelende van dit kleuren pallet is dat ze al worden ingezet op een moment dat er nog niets aan de hand is.

Kudde dieren als mensen zijn reageren we massaal op deze kleuren alsof ons laatste uurtje heeft geslagen. We komen massaal te laat op ons werk, en als de baas dan zegt ‘waarom? Zeg je gewoon Duh code geel ja, gaat het een beetje?

We rijden als gekken op dat ene knooppunt van de snelweg in, waardoor deze als een overbelaste trechter overloopt.

En als we dan zwaar gestrest thuis komen en je partner de onvergeeflijke vraag stelt,

“hoe was het op je werk” gaan we helemaal uit onze plaat en roepen ´wat denk je zelf´

code rood ja!

 

Het valt allemaal niet mee om als forens je reistijd in hokjes te stoppen, en ieder hokje een kleur te geven. Waarom kunnen we niet meer omgaan met het feest der verrassingen, en de dingen op ons af laten komen zoals ze zijn?

Waarschijnlijk door onze ongebreidelde drang tot perfectie, alles moet worden gepland, en geregeld liefst weken van tevoren. We zijn bang geworden bang dat we de controle verliezen over onze tijd. We hebben een enorme angst dat we iets missen als we onverwachts met oponthoud worden geconfronteerd.

Iets missen het idee al, we plannen ons leven zo vol, omdat we bang zijn tijd te verspillen. Waarom? Dat weet niemand volgens mij.

 

Met onze mobiele telefoons zijn we gewapend met alle tools, om iedere minuut van de dag in contact te kunnen staan, met iedereen die we maar kennen, zodat we maar niets hoeven te missen.

 

Waar is de tijd gebleven dat je gewoon een leuke dag kon hebben zonder te weten wat er allemaal was gebeurt. Vervelende zaken hoorde je achteraf wel, na een week of zo.

Zo had je pas controle over je leven, de hele week was leuk behalve die laatste dag dat je het slechte nieuws kreeg. Nu weet je het slechte nieuws al bijna voordat er iets is gebeurt, en is je hele week verpest.

Alles volgen en alles willen weten geeft stress en is slecht voor je gezondheid, daarnaast verlies je het vermogen om te improviseren op onverwachte gebeurtenissen.

 

Zo ook de kleuren voor het weer, laat mij maar genieten van onverwachte weersomstandigheden die mij belemmeren om te reizen. Van noodweer waarbij ik met de wind in de haren, en natte sneeuw in mijn gezicht van ellende vastzittend op een vreemd station kan denken ach, ‘het komt wel weer goed’.

 

Eppo   🤪