2. dec, 2012

Schreeuw van Geluk

Als we tegenwoordig de tv aandoen worden we regelmatig getracteerd op prachtige reclame filmpjes, met in de hoofdrol een stuk of wat idioten, die een hoogtepunt krijgen als de postbode een pakje aflevert.

De slogan van het reclame filmpje is steevast “schreeuw van geluk”.

Kennelijk is er maar weinig voor nodig om mensen in hevige extase te krijgen.

Dat is de consumptie maatschappij ten top! Als we maar spullen kopen zijn we gelukkig. We schreeuwen het uit van zaligheid en euforisme als het weer is gelukt om onze ongebreidelde koopdrang te doen gelden.

Heerlijk het gevoel van snelstromend bloed door onze aderen, de adrenaline giert door ons lijf als we het bestelde pakje openen, voldoet het aan de verwachtingen?

Nee dat niet maar het geeft niet we sturen het gewoon weer terug, nu kunnen we nog een keertje genieten van het “goddelijke ontvangst moment” van een Pakketje uit onze lievelingswinkel.

 

Het koopgedrag van de moderne mens is een surrogaat voor het soort van genot, dat we vroeger gratis konden krijgen, als we b.v. gezellig met de familie bij elkaar zaten en een koekje bij de limonade kregen.

Kopen, kopen en nog eens kopen, buy before you die!

Soms word ik badend in het zweet wakker en heb dan gedroomd, dat de hele buurt op straat loopt, de mensen schreeuwen het uit van geluk, ze hebben zojuist van de postbode pakketjes met happyness ontvangen. Ik wil iets tegen een buurman zeggen maar hij kijkt naar mij, en ziet mijn lege handen. Hij schreeuwt tegen de rest van de buurt, ‘we have an unhappy one over here’! De hele buurt keert zich tegen mij ik probeer weg te rennen en weer naar binnen te gaan maar het is te laat ze zijn echt overal………..help, en dan schrik ik wakker!

 

Soms als de droom wat langer duurt zie ik mensen huilen en zich helemaal schor schreeuwen van geluk, ze rennen en vallen rollebollend over elkaar heen, de een nog gelukkiger als de ander. Ik bekijk het schouwspel vanuit mijn huis dat helemaal met verf is beklad met teksten als “Unhappy Person en Vuile Niet Koper”, ik word beschimpt en uitgescholden als “smerige vuile parasiet” ze vinden dat ik niet genoeg mijn plicht doe om de economie draaiende te houden, ze hebben echt geen goed woord meer voor mij over.

Verderop in de straat hangt een buurman met een strop om zijn nek, hij beweegt sinds 2 minuten niet meer!

Als ik dan wakker wordt klopt mijn hart in mijn keel, en giert de adrenaline door mijn vege aderen, ik voel mij alsof ik de marathon 3 x achter elkaar heb gelopen en ben helemaal stuk.

 

Het is allemaal wat, onze ontembare koopdrang tot zaken, die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben om gelukkig te zijn.

 

Hoelang laten we ons nog aanleunen dat we moeten shoppen om gelukkig te zijn?

 

Ik verlang naar een tijd dat een cadeau weer echt een leuke verrassing is, en geen manier om gelukkig van te worden.

 

Eppo