6. jul, 2022

Wachtrij!

 

 

 

 

 

 

Wachtrijen kent u ze ook? Dat zijn meestal van die situaties die je pas ontmoet als je echt in nood zit. Je denkt, nu komt het weer goed maar helaas pindakaas, toch ook weer niet. U moet wachten, u komt in een wachtrij!
Ik stel u voor aan een man die ik Kees zal noemen voor deze gelegenheid.
Kees is een fervent gebruiker van een scootmobiel, u kent ze vast wel, zo’n motorfiets op 3 of 4 wielen, die meestal worden gebruikt door onze mindervalide medemens.
Het is een uitkomst als je slecht ter been bent, want je kunt er evengoed zelfstandig op uit. Maar als je dan opeens zonder zit dan ben je pas echt gehandicapt, want je kan dan echt nergens meer heen.

Dit overkwam Kees onlangs. Als gerenormeerd scootmobiel coureur wilde hij op een dag op pad. Hij ging naar het ziekenhuis op bezoek bij zijn echtgenote, die daar door een noodlottige val, terecht was gekomen.
Op weg in zijn glimmende machine, zag Kees op zijn dashboard dat de accu wel erg snel leeg raakte. Hij haalde net aan het ziekenhuis nog, en kon gelukkig op bezoek.
Maar wat nu te doen? Rijden ging niet meer en de Scootmobiel moest blijven staan?
Niet getreurd de firma van het onderhoud gebeld en zij kwamen hem ophalen, die zelfde avond nog, wat een geweldige service!
Of toch niet? U raad het al ze kwamen inderdaad niet.
Gelukkig kwamen ze de volgende dag wel, en zo was het voertuig eindelijk onderweg naar de garage.

Toch nog snelle reparatie dus niet getreurd, komt allemaal goed.
Of toch niet? Het onderdeel moet besteld worden, dit gaat een paar weken duren “sorry hoor!” Kees zit in zak en as, hij kan nergens heen en is aan huis gekluisterd.
Gelukkig was een familie lid bereid om te vragen of er een leen Scootmobiel beschikbaar was, en ja hoor gelukkig “die komt eraan mevrouw” zeiden ze nog.
Toen deze aankwam, weliswaar na een paar dagen pas, want plannen doet men vooruit en improviseren? Nee dat doen we niet.
Maar hij kwam en Kees was een koning te rijk hij had weer vervoer.
Tijdens het uitladen van de scootmobiel zag de chauffeur, “he hij doet het niet!
Inladen dan maar weer, en vroem vroem weg was hij.

Toch maar weer bellen dan? Tuurlijk wel! En zo geschiede het dat Kees toch weer vervoer kreeg. Weliswaar met enige strubbelingen maar wie let daar nog op, alleen een kniesoor. Kees was blij als een kind in een snoepwinkel want hij had zijn vrijheid weer terug. Op naar het ziekenhuis, snel op bezoek bij zijn lieftallige vrouw.
Hij startte de machine en ging op weg, he wat is dat nou? Jeetje wat gaat hij hard?
Kees stuurde de bolide de weg op, en deze ging er direct vandoor!
“Gaat lekker zo” dacht Kees nog, hier houd ik wel van.
Maar hij ging steeds sneller en sneller, het monster was niet meer te houden en het ergste? Hij remt ook niet, “help help”, riep Kees nog.
Hij ging op 2 wielen de hoek om, miste op een haar na een voetganger. Een bloembak ging dwars doormidden. En een groep mensen kon nog net op tijd opzij springen.
Uiteindelijk lukt het Kees om weer thuis te komen, en het monster tot zwijgen te brengen.

Kees zag lijkwit en was weer terug bij af, en nog steeds geen vervoer.
“Dit apparaat is levensgevaarlijk en ik ga er nooit meer op” zei Kees later tegen zijn vrouw. Maar inmiddels weer een week verder en nog steeds geen reparatie.
Gelukkig het onderdeel komt vrijdag en dat is morgen, eind goed al goed zult u denken.
Niets is minder waar even snel repareren voor het weekend dat gaat niet.
Plannen doe je vooruit en improviseren? Nee dat doen we niet.
Het gaat goed komen denk ik, maar wat erg om iemand die zo afhankelijk is, zo lang te laten wachten. Het zal je maar overkomen.
Dit zijn soms de wachtrijen van het leven, het lijkt soms net of niemand nog een stapje harder wil doen. Tijd is geld behalve als je de klant bent.

De wachtrij van het leven, daar worden heel wat uren aan weg gegeven.

Eppo