18. jun, 2018

Betrapt!

Ik ben al vroeg wakker deze ochtend, heb eigenlijk ook best goed geslapen. Het ritueel begint alweer vroeg als er iemand binnen komt met een blad met een uitgebreid ontbijt erop.
Vers fruit, eieren met gebakken spek, vleeswaren noem het maar op of het ligt op het dienblad.
'Eet u nog maar eens goed' zegt de bewaarder, 'we komen u over een uur halen.' 'Halen waar gaan we dan naar toe?' Vraag ik nog, maar de man loopt alweer weg. Een vreemd gevoel maakt zich van mij meester, een goed ontbijt?
Straks halen? Ik krijg het gevoel dat dit wel eens mijn laatste maaltijd kan zijn. Ik eet niet veel krijg geen hap door mijn keel.
Het uur is om en ik wordt opgehaald, met mijn handen voor mijn buik geboeid loop ik door de lange gang.
We komen een kamer binnen waar een man met een witte jas mij op staat te wachten.

'Maakt u zich geen zorgen, u voelt er niets van,'zegt de man in de witte jas.
De bewakers maken mijn handboeien los, en leggen mij op een soort van brancard neer. Met riemen word ik zodanig vastgemaakt, dat alleen mijn rechterarm nog los is, al kan ik niet veel meer, als de arm naast mij neerleggen op de brancard.
De witte jas maakt een injectienaald klaar zie ik vanuit mijn ooghoek.
Ik voel dat mijn laatste uur heeft geslagen.
'Wilt u nog geestelijke bijstand?' vraagt de bewaker aan mij.
Ik schud mijn hoofd, God kan mij nu ook niet meer redden.
Ik hoor de witte jassen zeggen, we hebben nog even tijd het is nog geen 12.00 uur. De mannen verlaten de ruimte, ik kijk om mij heen er is niemand meer.
Ik probeer los te komen, maar tevergeefs. Ik worstel en probeer heen en weer te bewegen. Maar het gaat niet ik zit muurvast.

Plotseling, mijn andere arm schiet los, snel maak ik de riemen los.
Ik kijk om mij heen en zie een deur, voorzichtig maak ik hem open.
Ik sluip door de gang naar een nooduitgang, die ik langzaam open druk.
Niemand te zien, snel ren ik naar de bomen die ik in de verte zie staan.
Nog steeds niets te zien, rennend door het bos zie ik een gebouw staan.
Het gebouw heeft een grote schoorsteen, waarschijnlijk een crematorium?
Ik ren verder, nog steeds lijkt het alsof er niemand achter mij aan zit!
Maar opeens, ik hoor honden geblaf en schreeuwende mannenstemmen.
Shit ze komen denk ik nog, ik ren zo snel ik kan dwars door het bos.
De honden komen snel dichterbij, ik spring in een beek en ren door het water.
Het helpt iets maar al snel komen de honden weer dichterbij.
Een verstop plaats maar waar? Ik kijk om mij heen en zie in de verte een huis staan. Snel er naartoe, ik ren voor mijn leven sneller, sneller kom op!

Wordt vervolgd,

Eppo

 

Afbeeldingsresultaat voor eng bos