31. mei, 2018

Betrapt!

Het is al donker als ik heel hard rennend mijn huis verlaat, via onze achterdeur. Mijn voordeur werd zojuist geforceerd, gelukkig ben ik alleen thuis!
Wie waren deze mannen? En waarom moeten ze mij hebben?
Ik ren verder, snel naar het park toe, dan raak ik ze hopelijk wel kwijt.
Ik ren naar een dichte bossage en druk mijzelf tegen de grond, ik lig doodstil en mijn hart klopt in mijn keel.
Waarom moeten ze mij hebben? Ik heb echt geen idee?
Koortsachtig passeren de laatste dagen de revue, wat is er gebeurd, waarvoor moeten ze mij hebben?
Ik heb geen idee, maar ik moet stil zijn nu, echt doodstil! In de verte zie ik het licht van 3 zaklampen mijn kant opkomen.
Het zijn 3 mannen, waarvan eentje mijn naam roept, en zegt dat ik tevoorschijn moet komen. Ik kijk wel uit en blijf doodstil liggen, terwijl de mannen op nog geen 5 meter afstand langs mij heen lopen.

Waarom ik? Wacht opeens bedenk mij iets. Nee het zal toch niet?
Het moet haast wel, en opeens realiseer ik mij dat het waarschijnlijk zal zijn om wat ik op Facebook heb geplaatst. Zou dat het zijn?
Had ik dan niet mijn post over Volkert van de Graaf op Facebook moeten zetten? Ja dat moet het haast wel zijn?
Ik heb de overheid betrokken in mijn Complot Theorie, dat zij afspraken hebben gemaakt met Volkert over de moord op Pim Fortuin, en dat zij de opdracht gever waren, in ruil voor geld. Het was ook helemaal niet de bedoeling dat hij gepakt zou worden, maar omdat de pers er bovenop dook konden ze niet anders. En wat voor een straf heeft V van de G nou helemaal gehad? En nu komt hij ook onder zijn meldplicht uit?
Een beetje veel toeval aldus mijn verhaal op Facebook.
Complot Theorie? Vergeet het maar!

Maar nu? Ben ik de Sjaak, en wordt ik gezocht. Inmiddels zie ik niemand meer en loop ik weer weg, naar de uitgang van het park.
Ik kijk om mij heen en loop verder, shit snel omlaag......in de verte zie ik de mannen staan. Doodstil verstop ik mij achter een hekwerk.
Even wachten tot ze weg zijn.
Ja ik zie de auto vertrekken, nu snel thuis wat spullen oppikken en dan wegwezen. Ik loop rustig over de parkeerplaats, plotseling een klap in mijn
nek, ik zak kreunend in elkaar, alles wordt zwart.
Ik word wakker in een donkere ruimte, mijn ogen wennen langzaam aan het duister. Ik hoor een vrouw gillen in de verte, en geluiden van iets wat op een boormachine lijkt. De rillingen lopen over mijn rug, ik heb het koud.
Er zit niets anders op dan af te wachten wat er gaat gebeuren.
Opeens wordt ik weer wakker, ik schrik heb kennelijk toch wat geslapen.
Ik hoor niets meer, en ik kan niets anders als afwachten wat er gaat komen.

Wordt vervolgd.

Eppo

 

Afbeeldingsresultaat voor donkere cel