21. apr, 2015

De hut!

Als ik dit schrijf heb ik een heel apart weekend achter de rug.

Mijn vrouw en ik zijn gezellig weggeweest, en hadden besloten om een experiment te doen, iets wat allang op onze to do lijst stond.

En opeens was het zover, op vakantieveiling, u weet die website waar je nog wel eens een koopje kunt scoren, als het gaat om leuke uitjes!

Vakantieveiling dus, te bieden op 2 overnachtingen in een Finse Kota, gebouwd van echt Fins naaldhout. Ik dacht dit is het, even gauw overlegd met moeder de vrouw, en geboden op de veiling. En hoera we hebben het! In gedachten zag ik ons al zitten in zo’n authentieke Finse hut, de geur van naaldhout, en visioenen van een Finse sauna. Lekker languit op rendier vellen liggen. Ik zag het helemaal zitten!

 

Nog een paar nachtjes slapen en het was zover, hopla in de auto naar de andere kant van Nederland gereden. We reden een lange landweg af in de buurt van Doetinchem, en na iedere bocht werd het steeds groener en groener. Een euforisch gevoel van overwinning, maakte zich van mij meester. We melden ons bij de camping receptie, en kregen de sleutel van ons onderkomen voor de komende 2 nachten. De spullen overgeladen in een bagage wagen, en we gingen de Camping op.

En opeens, ja daar was onze Kota. Ik moest wel even goed kijken, want de hut was niet bepaald groot. Wat zeg ik? Het leek vooral op een bolvormig kinderspeelhuisje, het zou een mooi kippenhok kunnen zijn!

 

Maar goed dat was de buitenkant, even binnen kijken. Denk om je hoofd als je naar binnen gaat, gelukkig je kan binnen rechtop staan, tenminste als je in het midden van de hut blijft. Ach het is maar voor 2 nachtjes denk je dan nog. Niet getreurd, er is electra en een gasstel om een kopje thee te zetten. In het midden staat een 2 persoons bed, alhoewel het is dat er een soort van dun matrasje op ligt, anders was het toch een tafel geweest. Niet getreurd we kunnen liggen. Wel weer bij het naar buitengaan denken om je hoofd! Opeens begrijp ik waarom Eskimo’s op handen en voeten hun Iglo uitkruipen!

In een Kota zitten ook raampjes. Maar alleen een Lilliputter kan hier voor het raam staan om naar buiten te kijken, daar hebben we dus ook niet zo veel aan.

 

Maar oke er is toch niet zoveel te zien als het donker is! Toen het bedtijd was, en we op de tafel lagen moesten we er nog om lachen. Maar het lachen verging ons wel in de loop van de nacht. Na een paar uurtjes slapen werd ik wakker, ik hoorde gerommel bij de deur, nee toch daar zul je de eigenaar van de hut hebben? Die kabouter die hier normaal woont?

Gelukkig was het mijn vrouw die naar het toilet was geweest.

En nee in de hut is geen toilet, dus op naar het camping toilet gebouw.

In het donker over de camping lopen is op zich al een uitdaging, stoot je eerst je kop aan de hut, struikel je daarna over de rand die de scheiding met het grasveld aangeeft. En als je het toiletgebouw bereikt, zit de helft al in je broek! Geweldig zo’n camping!

 

Wat wel authentiek was? De koude temperatuur, in de Kota was het om het vriespunt in de nacht, en het gekke was, zo voelde het overdag ook?

Kota is waarschijnlijk het Finse woord voor koelkast, bedacht ik mij opeens. Maar gelukkig lagen we op Rendiervellen, nou ja Rendier is schaars in Nederland. Dus lagen we op huiden van ik vermoed, dode paarden. Waarschijnlijk zijn de dieren gestorven aan haaruitval, want de haren zaten de volgende dag echt overal. Die paardenvellen gaan, als je jezelf omdraait tijdens het slapen omkrullen, zo lijkt het alsof je op een kamelenvel ligt te slapen, compleet met bulten!

 

Ik weet nu zeker, een huisje van een Fin daar krijg je mij niet meer in!

 

Eppo