21. nov, 2014

Hostage!

Vandaag las ik een artikel waarin men sprak van een computer gijzeling.

Ik kreeg direct van die visioenen over gemaskerde mannen die een computer onder schot houden. Ik dacht nog, zeker weer een of ander verzonnen verhaal van een dronken systeembeheerder?

Maar het blijkt dus echt te bestaan! Criminelen breken via internet de netwerken van bedrijven open, en gijzelen dan letterlijk het systeem van het bedrijf. De computers kunnen dan helemaal niets meer.

En onder dreiging van het wissen van alle bestanden, eisen de criminelen losgeld. Iets wat bedrijven dan graag betalen, omdat ze anders veel meer geld kwijt zijn, doordat alles weg is.

 

Er moet meestal in Bitcoins worden betaald, hetgeen lekker anoniem is.

Wat een ellende allemaal, ik vraag mij wel eens af waarom?

Ach eigenlijk weet ik dat natuurlijk wel, het gaat om geld, en dan doen mensen allerlei rare dingen.

Ik word wel eens moe van dit alles, maar eerlijk is eerlijk het geeft wel stof tot schrijven. En toch zou ik willen, dat er op een dag niets is om te schrijven. Gewoon een dag dat er niets ergs of raars gebeurt. Een soort van Pauze dag. Omdat ik toch iets wil schrijven zal ik zelf iets moeten bedenken.

 

Of….. gewoon schrijven over niets.

Stel je voor je hebt niets, gewoon helemaal niets, niets te doen, echt niets omhanden.  Dan zou het niets worden, want je hebt niets te doen.

Er komt niets uit je handen, dus er wordt helemaal niets gemaakt,

of gedaan. Het is niet voor niets dat dit niets is!

Laten we hopen dat het niets wordt, dan kan er ook niets gebeuren!

En als er niets gebeurt gaat er ook niets mis.

Best lekker eigenlijk, als er niets is. Best ideaal!

Natuurlijk is dit een stukje van niets, nietszeggende proza.

Laten we maar hopen dat er wel wat gebeurt, dan is er in ieder geval iets!

 

Niets is niets, maar iets…. is soms ook niets!

 

Eppo