29. apr, 2014

Tevreden?

Zag vandaag in het tv programma Man Bijt Hond, een man die voor mij voortaan het voorbeeld van optimisme is.

De man was jaren geleden, te weten in 1981 aangereden door een dronken automobilist, en had na maanden in coma te hebben gelegen, een hersenbeschadiging opgelopen.

Het resultaat is dat de man slecht kan lopen, en heel moeizaam praten.

Toch maakte de man een opmerking die mij regelrecht in het hart trof.

De man vertelde “de dader van mijn ongeluk is al dood, en zie mij?

Ik leef nog” hij lachte erbij alsof hij persoonlijk met zijn kwelgeest had afgerekend. De woorden dreunden nog een geruime tijd na in mijn hoofd.

 

Als een man die dit heeft meegemaakt zo positief in het leven kan staan, waar blijf ik dan met mijn gezever?

De man kan zijn verdriet een plaats geven op een manier om jaloers op te worden, als je dit kunt dan maakt het allemaal niet meer uit. Het glas is dan nooit meer leeg, maar alleen nog maar halfvol!

Als ik soms mensen om mij heen hoor steunen en kreunen, de een kan het niet, en de ander wil niet, en weer een ander heeft het niet.

Soms zijn we een volk van klagers en zeurpieten.

Iedereen kan zich wel eens rot voelen dat is normaal, maar denk dan aan de man die zijn handicap relativeert alsof het een schrammetje is!

 

Wat heb je te zeuren als je relatief gezond bent, en elke dag je ding kan doen? Toch helemaal niets?

De gehandicapte man heeft het relativeren geleerd, en laat zich door een kleinigheid, waar menigeen over zeurt niet meer uit het veld slaan.

En daarom nomineer ik deze man tot optimist van het jaar 2014.

Al weet hij dit zelf niet, deze eer komt hem absoluut toe.

Ik klaag voorlopig niet meer, bij tegenslag zal ik denken aan die man die zelf niet veel meer kan, maar toch ziet dat het soms nog erger kan zijn.

 

Ergerlijkheden smelten door de zon, als je bedenkt waarmee het begon.

 

Eppo