1. aug, 2013

The last stand!

Eindelijk na een lange warme rit is de familie Jousma aangekomen bij de Middelandse Zee kust, oftewel in Frankrijk de Cote Azur genaamd.

Nu nog een hotel, goed zoeken en waarempel eentje gevonden, en nog binnen budget ook.

Iedereen fleurt langzaam weer een beetje op, de mooie hotelkamers en de zachte bedden, daarbij het mooie uitzicht, en het vakantie gevoel is weer helemaal terug.

Vader Ben zegt, ‘kom laten we wat gaan eten, beneden in het restaurant’.

Zo gezegd zo gedaan, en na korte tijd zit een ieder met een menu kaart voor zijn neus, een Franstalige welteverstaan.

MMM ‘dat wordt lastig’ mompelt vader Ben, ‘wat zal ik nemen’?

De rest van de familie houd het bij Pizza, dat schrijven de fransen op dezelfde manier. Vader Ben moppert, ‘zijn we een keer in het buitenland, dan ga ik geen Pizza eten’. ‘Ik wil iets van het land’, mmm Tripes dat lijkt mij lekker’.

Moeder Nelleke zegt nog,’weet je het zeker’? ‘Je weet niet eens wat het is’?

Vader Ben eigenwijs als altijd zegt, ‘als ik straks zit te smikkelen krijgen jullie helemaal niets’!

Het eten wordt besteld en na een klein uurtje komt het op tafel, lekkere Pizza’s met kaas, tomaat, ham en allerlei lekkers erop. Het eten voor Ben ziet er uit als een stuk vlees, heel donker van kleur, beetje stevig van structuur, en het ruikt niet echt aangenaam.

Diewke denkt, ‘waar heb ik dit meer geroken’?

Popke is druk met zijn Iphone in de weer en probeert verbinding te maken met het internet.

Vader Ben begint te eten, de smaak is al net zo als het ruikt, eigenlijk gewoon vies! Vader wil zich niet laten kennen en eet flink door, om maar niet te laten merken dat het vreselijk smaakt.

Opeens zegt Popke, ‘het is gelukt ik zit op het internet, effe Googlen op Tripes’!

‘Aha’zegt Popke, ‘Tripes is Pens, koeienmaag, dat is toch hondenvoer’?

Vader Ben voelt het bloed uit zijn hoofd wegtrekken, zijn pas doorgeslikte blokjes Pens komen langzaam weer omhoog, en verzamelen zich aan de achterzijde van zijn keelsgat, Bluurrrgghhh, vader kotst zo over de tafel heen, recht over de borden met Pizza, hij voelt zich kotsmisselijk.

Zoon Popke probeert nog een grapje te maken zo van, ‘ik dacht wij niets kregen’? Maar de woeste blik van zijn vader doet hem snel zwijgen.

Vader snelt zich het restaurant uit, de kelners verdwaast achterlatend.

 

Ben denkt bij zichzelf, ik eet voortaan alleen maar Pizza!

 

Eppo